கலகொடஅத்தே ஞானசார தேரருக்கு முன்னாள் ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேன வழங்கிய ஜனாதிபதி மன்னிப்பை உயர் நீதிமன்றம் இரத்துச் செய்துள்ளமை, ஒரு தனிநபரின் தண்டனை அல்லது மன்னிப்பு தொடர்பான விடயமாக மாத்திரம் கருத முடியாது.
இது இலங்கையின் அரசியலில் நீண்டகாலமாக நிலவி வரும் ஜனாதிபதியின் மன்னிப்பு அதிகாரம் மற்றும் நிறைவேற்று அதிகாரங்கள் தொடர்பான கேள்வியை மீண்டும் முன்னிலைக்கு கொண்டு வந்துள்ளது.
ஜனாதிபதிக்கு அரசியலமைப்பின் ஊடாக வழங்கப்பட்டுள்ள அதிகாரம், சட்டத்தின் ஆட்சிக்கும் நீதித்துறையின் சுயாதீனத்திற்கும் மேலாக வைக்கப்பட முடியுமா என்பதே இங்கு முக்கியமாக ஆராயப்பட வேண்டிய விடயமாகும்.
ஞானசார தேரர் தொடர்பான வழக்கில் நீதிமன்ற நடவடிக்கைகள் நிறைவடைந்திருந்தன. நீதிமன்றத்தை அவமதித்ததாக முன்வைக்கப்பட்ட நான்கு குற்றச்சாட்டுகளிலும் அவரை குற்றவாளியாகக் கண்ட மேன்முறையீட்டு நீதிமன்றம், ஆறு வருட கடூழியச் சிறைத்தண்டனை விதித்திருந்தது. அந்தத் தீர்ப்புக்கு எதிரான விசேட மேன்முறையீட்டு அனுமதியையும் உயர் நீதிமன்றம் நிராகரித்திருந்தது.
இதன்படி, வழக்கமான நீதிமன்ற நடைமுறையின் கீழ் தீர்ப்பு இறுதியடைந்திருந்த நிலையில், அரசியலமைப்பின் 34ஆவது உறுப்புரையின் கீழ் ஜனாதிபதிக்கு வழங்கப்பட்டுள்ள மன்னிப்பு அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தி, முன்னாள் ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேன 2019 மே 23ஆம் திகதி ஞானசார தேரருக்கு மன்னிப்பு வழங்கியிருந்தார்.
இங்கு எழும் முக்கியமான கேள்வி, ஜனாதிபதிக்கு அவ்வாறான அதிகாரம் இருந்ததா என்பது மட்டுமல்ல; அந்த அதிகாரம் எந்த விதத்தில் பயன்படுத்தப்பட்டது என்பதும் ஆகும்.
குறிப்பாக, நீதிமன்றத்தை அவமதித்தமை தொடர்பில் நீதிமன்றமே விதித்த தண்டனையை நிறைவேற்று அதிகாரத்தின் தனிப்பட்ட தீர்மானத்தின் மூலம் முடிவுக்குக் கொண்டுவருவது, நீதித்துறையின் சுயாதீனம் மற்றும் நீதிமன்றத் தீர்ப்புகளின் இறுதித்தன்மை தொடர்பில் தீவிரமான கேள்விகளை எழுப்புகிறது.
மைத்திரிபால சிறிசேனவின் ஜனாதிபதி பதவிக்காலத்தில் பெரும் சர்ச்சையை ஏற்படுத்திய மற்றொரு ஜனாதிபதி மன்னிப்பு, ரோயல் பார்க் கொலை வழக்கில் குற்றவாளியாகத் தீர்ப்பளிக்கப்பட்ட ஜூட் ஷ்ரமந்த ஜயமஹவுக்கு வழங்கப்பட்ட மன்னிப்பாகும். அந்த மன்னிப்பும் பின்னர் உயர் நீதிமன்றத்தால் இரத்துச் செய்யப்பட்டது.
இதன்படி, ஒரே ஜனாதிபதியால் வழங்கப்பட்ட இரண்டு சர்ச்சைக்குரிய ஜனாதிபதி மன்னிப்புகள் இலங்கையின் உயரிய நீதிமன்றத்தில் சவாலுக்குட்படுத்தப்பட்டு இரத்துச் செய்யப்பட்டுள்ளமை குறிப்பிடத்தக்கது.
இது மைத்திரிபால சிறிசேன தொடர்பான பிரச்சினையாக மாத்திரம் பார்க்கப்படக்கூடாது. ஜனாதிபதி யார் என்பதிலிருந்து சுயாதீனமாக, ஜனாதிபதிக்கு வழங்கப்பட்டுள்ள மன்னிப்பு அதிகாரம் தொடர்பான அடிப்படை கேள்வியாகவும் இது கருதப்பட வேண்டும்.
தற்போது அரசியலமைப்பு சீர்திருத்தங்கள் தொடர்பில் கலந்துரையாடல் இடம்பெறுமானால், ஜனாதிபதியின் மன்னிப்பு அதிகாரமும் அந்த விவாதத்தில் விசேட கவனத்திற்குக் கொண்டுவரப்பட வேண்டிய விடயமாகும்.
ஒரு நீதிமன்றம் சுயாதீனமாக வழக்கை விசாரித்து, குற்றவாளியாகத் தீர்ப்பளித்து, தண்டனை விதித்த பின்னர், அரசியல் அதிகாரம் கொண்ட ஒருவரால் அந்தத் தீர்ப்பின் விளைவை மாற்ற முடியும் என்றால், நீதிமன்றத் தீர்ப்பின் இறுதித்தன்மை மற்றும் நீதித்துறையின் சுயாதீனம் தொடர்பான எல்லை என்ன என்பது குறித்து கேள்விகள் எழுகின்றன.
எனவே, நிறைவேற்று ஜனாதிபதி பதவிக்கு வழங்கப்பட்டுள்ள அதிகாரங்கள் எந்த அளவிற்கு மட்டுப்படுத்தப்பட வேண்டும் என்பது எதிர்காலத்தில் ஆராயப்பட வேண்டிய முக்கிய விடயமாகும்.
குறிப்பாக ஜனாதிபதியின் மன்னிப்பு அதிகாரத்தை முழுமையாக நீக்குவது அல்லது குறைந்தபட்சம் கடுமையான அரசியலமைப்பு வரம்புகள், வெளிப்படைத்தன்மை மற்றும் நீதித்துறை பரிசோதனைக்கு உட்படுத்துவது தொடர்பில் தீவிரமான கலந்துரையாடல் அவசியமாகும்.
சட்டத்தின் ஆட்சி என்பது அரசாங்கம் அல்லது அரசியல் தரப்பு மாறும்போது மாத்திரம் நினைவுகூரப்படும் ஒரு அரசியல் முழக்கமாக இருக்கக்கூடாது என்பதே இந்தச் சம்பவம் முன்வைக்கும் முக்கியமான செய்தியாகும்.
ஜனாதிபதியும் சட்டத்திற்கு மேலாக இருக்கக் கூடாது. ஜனாதிபதி மன்னிப்பும் சட்டத்திற்கு மேலாக இருக்கக் கூடாது. ஒரு நாட்டின் இறுதி அதிகாரம் தனிநபரின் விருப்பமாக அல்ல, சட்டமாக இருக்க வேண்டும்.
